سردمدار غزل ایران زمین در جای جای غزلیاتش از گمشده ای سخن می گوید که امید به آمدنش درد .حافظ شیرازی با چنین نگاهی مسئله مهدویت را مورد توجه قرار می دهد و به آن می پردازد .

حافظ درباره غیبت آن حضرت می گوید :

تانیست غیبتی نبود لذت حضور

از دست غیبت تو شکایت نمی کنم

یا در جای دیگر:

ای غایب از نظر به خدا می سپارمت

جانم بسوختی و به جان دوست می دارمت

درکتاب مجموعه زندگی چهارده معصوم (ع) آمده است : عارف نامی حافظ شیراز از شرایط زیارت حجت عصر را چنین وصف می کند:

در خرابات مغان نور خدا می بینم

این عجب بین که چه نوری ز کجا می بینم

جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو

خانه می بینی و من خانه خدا می بینم

خواهم از زلف بتان نافه گشایی کردن

فکر دور است همانا که خطا می بینم

استاد علی دوانی در کتاب شوق مهدی مطلبی را در مورد حافظ و حضرت آورده است :

" در اشعار هیچ یک از شاعران بزرگ غیر از حافظ نمی بینیم که تا این حد ابیاتی مناسب با اعتقاد شیعیان درباره امام زمان (عج) آمده باشد و تقریبا کمتر غزلی است که بیتی از ابیاتی از ان مناسب با وصف حال امام غایب از نظر نباشد. "

لسان الغیب در غزلهای شورانگیز خود بارها سروده است :

روی بنما و وجود خودم از یاد ببر

خرمن سوختگان را همه گو باد ببر

اشکم احرام طواف حرمت می بندد

گرچه از خون دل ریش دمی طاهر نیست

عمریست تا به راه غمت رو نهاده ایم

روی و ریای خلق به یک سو نهاده ایم

ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر

باز آ که ریخت بی گل و رویت بهار عمر

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

دل بی تو به تنگ آمد وقت است که باز آیی

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران

بگشای لب که فریاد از مزد و زن برآید

شباهت حضرت مهدی(عج) به پیامبران الهی در شعر حافظ

احادیث متعدد دلالت دارد که تمام صفات انبیا و ائمه (ع)در وجود حضرت جمع است و چه خوش گفته اند . حافظ نیز این نکته را زیبا سروده :

حافظ مکن اندیشه که آن یوسف مه روی

باز آید و از کعبه احزان به در آیی

یا :

گفتند که خلایق تویی یوسف ثانی

چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

بر گرفته ز کتاب دلبری برگزیده ام ...