سرد بود و شلوغ . به علت ازدحام گاها تا یک ساعتی حرم را باید با پای پیاده می رفتی  و رفتم با وجود اینکه حال و روز خوبی نداشتم اما ذوق داشتم زیاد !

خسته از شهر بودم و ادمهایش و دلم پر بود از غصه های رنگ و وارنگ . از همه شهر ها و روستا ها اومده بودن . اولین بارم نبود اما حس اولین بار رو داشت درست مثل همیشه . از فلکه آب تا ورودی حرم آدمو یاد بین الحرمین می انداخت . شیرین . دلت می گرفت اما تو حرم بودن و پیش آقا ... آدم روش نمی شد بگه و بخواد  اما ...

دسته های عزاداری از هر طرف دوره ات می کردند و  خوب آماده ات می کردن . دلت را قلبت را برای دیدار ...

خوب بود جایتان خالی ... دلم از غصه دنیا خالی شد ... دلتان از غصه دنیا خالی ....

در سالروز شهادت علی بن موسی الرضا در جوار پنجره فولاد نائب الزیاره همه بودم (به شرط لیاقت البته ).

سلام بر محرم حسین بر بیرق ها و علم های برافراشته ی عزای حسین .سلام بر دردانه حسین .سه ساله زمین گیر .حسین سلام بر خواهر کمر شکسته حسین .سلام بر  قمر بنی هاشم .سلام بر اشک های روان و دل های شکسته و بی تاب ...

سلام بر تشنگی سلام بر صحرای کربلا بر مسافران خسته شام .بر معجر .بر علی اصغر بر علی اکبر  سلام بر حکایت جانسوز حسین سلام بر خیمه گاه به آتش کشیده شده.بر مرد مردان عالم .مرد بی دست .بر فرات بر ...

سلام بر آب !

آسمان تاب نیاورد از این حادثه و خمود ! کل مکان و زمان و هست و نیست را برای تو آفریده اند!برای پنج تن ! و آب را دریغ کردن چیزی که از آن تو بود جدای سهم انسان بودنت ...تمام هست را به ملاقات خدا کشاندی تا صحرای کرب و بلا !علم افراشتی از برای امر به خوبی و نهی از بدی؟

در عوض جه نصیبت شد ؟‌جر  مسلمان نما هایی چون من که بر بی آب کشته شدنت  می گرید؟و هیهات من ذله را به سخره گرفتیم و زیر بار هر ننگ و ظلمی رفتیم ؟دین مان را به قیمت هیچ به دنیایمان فروختیم و محرم به محرم فریاد زدیم کاش بودیم در کربلا و به یاری ات می شتافتیم ... که خوب شد نبودیم آبرویمان می رفت. ما که اهل فروش دینیم چه فرق برایمان چه کربلای سال 61 هجری قمری چه شهر و دیارمان در سال 1433 هجری قمری؟

حسین !

چه بگویم ؟ بگویم دوستت دارم  نمی شود چون معرفت نیست !حس است حسی خوب و آرام بخش به خوبی که به خوب مطلق بسیار نزدیک است ...مثل آنروز ها بگویم چله نشسته ام و زیارت عاشورا می خوانم که به هیچ ترین آرزوهایم برسم ؟

نه !

امروز از زیارت عاشورای تو می ترسم ! می ترسم از اللهم اجعل محیای محیای تو می ترسم ! نکند سیل بلا ها و غم های زندگی تو به حیات من برسد .می ترسم که من چون تو مرد روزهای سخت نیستم . من فرشنده ام .لحظه ای خطر مرا بس که تمام هست خود به یک اشاره فروشم .

حسین !

از تو هیچ نمی خواهم ولی مردی را اینست که نخواسته و طلب نکرده فقیر را سائل را بی نیاز کند!

فقیر به تو تمسک جستم !تا مرا چنان که شایسته خودت هست بی نیاز کنی نه چنان که شایسته من !‌

یا حسین ....باقی را تو بخواه ....

میلاد با سعادت هشتمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت سلطان خراسان بر تمامی

شیعیان جهان مبارکباد . ...

امام علیه السلام فرمود: نگوئید این است رمضان، و نگوئید رمضان رفت و یا آمد، زیرا رمضان نامی از اسماء الله است که نمی‏رود و نمی‏آید که شی‏ء زائل و نابود شدنی می‏رود و می‏آید، بلکه بگوئید ماه رمضان، پس ماه را اضافه کنید در تلفظ به اسم، که اسم اسم الله می‏باشد، و ماه رمضان ماهی است، که قرآن در او نازل شده است، و خداوند آن را مثل و عید قرار داده است همچنانکه پروردگار بزرگ عیسی بن مریم (سلام الله علیهما) را برای بنی اسرائیل مثل قرار داده است، و از حضرت علی بن ابی طالب (علیه السلام) روایت‏شده که حضرت فرمود: «لا تقولوا رمضان و لکن قولوا شهر رمضان فانکم لا تدرون ما رمضان‏»  شما به راستی نمی‏دانید که رمضان چیست (و چه فضائلی در او نهفته است).

   
● واژه رمضان و معنای اصطلاحی آن
رمضان از مصدر «رمض‏» به معنای شدت گرما، و تابش آفتاب بر رمل... معنا شده است، انتخاب چنین واژه‏ای براستی از دقت نظر و لطافت ‏خاصی برخوردار است. چرا که سخن از گداخته شدن است، و شاید به تعبیری دگرگون شدن در زیر آفتاب گرم و سوزان نفس و تحمل ضربات بی امانش،زیرا که رمضان ماه تحمل شدائد و عطش می‏باشد، عطشی ناشی از آفتاب سوزان یا گرمای شدید روزهای طولانی تابستان.
و عطش دیگر حاصل از نفس سرکشی که پیوسته می‏گدازد، و سوزشش براستی جبران ناپذیر است.

در مقایسه این دو سوزش، دقیقا رابطه عکس برقرار است، بدین مفهوم که نفس سرکش با چشیدن آب تشنه‏تر می گردد، وهرگز به یک جرعه بسنده نمی‏کند، و پیوسته آدمی را در تلاش خستگی ناپذیر جهت ارضای تمایلات خود وا می‏دارد. و در همین رابطه است که مولوی با لطافت هرچه تمامتر این تشبیه والا را به کار می‏گیرد و می‏گوید:
آب کم جو تشنگی آور به دست تا بجوشد آبت از بالا و پست تا سقا هم ربهم آید جواب تشنه باش الله اعلم بالصواب زین طلب بنده به کوی حق رسید درد مریم را به خرما بن کشید اما از سوی دیگر، عطش ناشی از آفتاب سوزان سیری پذیر است، و قانع کننده.

سمت تو می‌روند تمام قطار...

مرتضی طالبی

سلام کلی گشتم دنبال جمله قشنگ که تولدت رو تبریک بگه دیدم هیچ جمله ای زیبایی و سادگی

"دوستت دارم ! تولدت مبارک"

رو نداره .ولی می دونی دلم از چی گرفت یهو ؟همیشه پشتش میگن ان شاء الله 120 سال زنده باشی طبق یه رسم قدیم ایرانی ولی به تو چی بگم ؟که 10 برابر این هم زنده بودی و نرسید لحظه ظهور؟ دلم میگیره ، دلم میگیره که تو تولدت نیستی .دلم میگیره که بعد از گذشت این همه مدت مرد نشدیم و نیومدی!بعد به خودم دلداری می دم می گم ان شاء الله می آی امسال دیگه می آی .... می آی.... جمله همیشه ی دم دمای تولدت!فکرای همیشگی ...

دلمون تنگ شده برات مسافر، بیا ، بیا که تمام جاده خیس آب پاشی حضور توست !

بیا مسافر دلم ! بیا عزیز نازنین کمی کنار من بشین

ببین که خسته تر ز من در این زمانه نیست که نیست

کسی غریب تر زمن به من نیست که نیست

بیا عزیز نازنین بیا تمام هست نیست که نیست

بیا بهار من ،نگار ،دوای درد من نیست ،نیست

شفا تویی ،دوا تویی امید من به غیر تو به هیچ نیست که نیست !

بیا طبیب شو از آن من بیا مریض شم از آن تو

بیا قرار شو از آن من بیا بی تاب شم از آن تو

تمام هست من بیا ، نگار آشنا بیا

تو را به جان مادرت ،قرار شو  دل مرا 

سلام

خوبی ؟چه خبر ؟ همه چیز بر وفقه مراده ؟ حتما با خودت می گه نباشه هم صبرت زیاده و یا می تونم و عوضش می کنم نه ؟ کافیه اراده کنم . خوش به حالت ... خوش به حالت ...

می دونی دیشب چی کشیدم .تو این چند وقته خیلی خیلی حواست بوده بهم,مطمئنم !مگه میشه یک نفر اینقدر مهربون باشه و یک نفر رو تا جا داره بچزونه و عین خیالش نباشه ؟ امتحانام تموم شد . دردم امتحانا نبود !

دردم امتحانای تو بود... هنوزم هست ...دیشب بت غرورشو شکستی بعد از یکسال لب باز کرد و اشکاش روی گونه هاش جا !

شکستم چون بتم شکست بت استقامتم پشتم بهش گرم بود و بنده خدا هر چی می کشید می ریخت تو خودش ... انگاری دیده بود که ظرفیتم تکمیله ! این روزا شوخی شوخی شدم آدم روزهای سخت !!!!!! قبلش همش شعار بود . همه چی بهم ریخته است .اومدم گرو و گرو کشی که بلکه مرام خداییت گل کنه و نجاتم بدی که نجاتمون بدی .نوشتم خطاب نامه ام تو بودی !!!!!آخ چه دردناکه که وقتی میخوام شکایتتو ببرم پیش حامیم بازم باید به تو بگم که بهش بگی !

خطاب نامه ام !

تو را جان عزیزت گوش کن !

من ,ما نه طاقت این دردها رو داریم و نه می خوایم داشته باشیم ! بابا جان هر کی دوست داری کار ما رو راه بنداز بریم .یعنی هنگ کردم دیگه!دلم گرفته ای دوست !هوای گریه با من !به جون خودم یعنی اگه ظرف صبر اندازه یه مو جا داشته باشه ,نداره !

خدای من عزیز من مهربون من دورت بگردم تصدقت بشم به قول مامان ربابه تدور بگردم کمکمون کن .نذار کم بیاریم .

اگه بگم جبران می کنم که حرافی کردم ,دروغ گفتم ,چون نمی تونم نمیشه اصلا ولی ان شائ الله در عوضش کمکم می کنی و بندگی می کنم برات .

اسم فرستنده رو , رو نامه نبینی پاره کنی بندازی تو سطل آشغالا . حرف زدم باهات قول و قرار گذاشتم و قسمت دادم . بیا و خدایی کن برام !

امشب نه همین حالا توهمین لحظه منتظر خبرهای خوشم که نجاتم بده از این راه هایی که به ناکجا آباد ختم می شن .

دوستت دارم به سبک خودم !بپذیر از من ,بی دریغ و ساده حس از جان رسیده ام را !

روز پدر و ولادت جان پیامبر امیر مومنان علی (ع)،‌مبارک باد .

شادی روح تمام پدرانی که رفته اند فاتحه ای بخوانیم تا هدیه ای باشد

برای مهربانی هایشان

 روزگاری که دینتان: پول، قبله‌گاهتان: زنان و کاسبانتان: رباخوار می‌شوند.
غربت چیست؟ پیامبر(ص) فرمود: «اسلام غریب ظهور کرد و در آخرالزّمان نیز غریب خواهد شد. چه بسیارند مسلمانان که از اسلام جز پوسته‌ای وارونه بر خویش ندارند.»

از علی(ع) پرسیده شد: آن زمان چه زمانی است؟ پاسخ گفته شد: «زمانی است که پست‌فطرتان همه جا را پر می‌کنند؛ بزرگواران کمیاب می‌شوند؛ روزگاری است که پادشاهان چون درّندگان، تهیدستان، طعمة آنانند؛ راستی غارت می‌شود و دروغ، فراوان می‌گردد. مردمانشان با زبان، تظاهر به دوستی دارند؛ امّا در دل، دشمن هستند. گناه همه جا را فرا می‌گیرد و علنی به گناه افتخار می‌کنند و اسلام را چون پوستینی واژگونه می‌پوشند.»1

احادیث بی‌شماری از پیامبر اکرم(ص) در جلد 22 «بحارالانوار»، صفحة 453 و «کنزالاعمال» دربارة روزگار غربت اسلام در آخرالزّمان از شیعه و اهل‌سنّت نقل شده که در اینجا به برخی از آنها اشاره می‌کنیم:

شخصیّت‌های بزرگ، حیله‌گر خوانده می‌شوند.
«روزگاری خواهد آمد که دین خدا تکّه تکّه خواهد شد. سنّت من در نزد آنان بدعت و بدعت در نزد آنان سنّت باشد، شخصیّت‌های بزرگ در نزد آنها حیله‌گر خوانده می‌شوند و اشخاص حیله‌گر در نزد مردم، با شخصیّت و وزین خوانده شوند.
مؤمن در نزد آنان حقیر و بی‌مقدار می‌شود و فاسق به پیش آنها محترم و ارجمند باشد، کودکانشان پلید و گستاخ و بی‌ادب و زنانشان بی‌باک و بی‌شرم و بی‌حیا شوند، پناه بردن به آنها خواری و اعتماد به آنان ذلّت و درخواست چیزی از آنها نمودن، جامة درویشی به تن کردن و مایة بیچارگی و ننگ است.

در آن هنگام خداوند، آنان را از باران به هنگام، محروم سازد و در وقت نامناسب، بر آنها ببارد.»

اگر در جمع آنها باشی به تو دروغ گویند.
«زمانی بر مردم بیاید که چهره‌هایشان، چهره‌های آدمیان ولی دل‌هایشان، دل‌های شیاطین باشد، به‌سان گرگان درّنده، خونریز باشند. از منکرات اجتناب نکنند، پیوسته به کارهای ناپسند خویش ادامه دهند، اگر در جمع آنها باشی به تو دروغ‌گویند و اگر خبری برایشان بازگویی تو را دروغ‌گویی شناسند و چون از آنها غایب باشی، غیبتت کنند. افراد بد، بر آنان مسلّط شود که آنان را به انواع عذاب معذّب دارند، نیکانشان دعا کنند ولی اجابت نشود.»

شکم‌هاشان خدایان آنها و  زنانشان قبله‌گاهشان و پولشان دینشان
در جایی دیگر رسول خدا(ص) فرمود: «زمانی بر مردم بیاید که شکم‌هاشان، خدایان آنها شود و  زنانشان، قبله‌گاهشان و پولشان، دینشان شود و کالاهای دنیوی را مایة شرف، اعتبار و ارزش خویش دانند.
از ایمان جز نامی و از اسلام جز آثاری و از قرآن جز درس نماند. ساختمان‌های مسجدهایشان آباد باشد؛ ولی دل‌هایشان از جهت هدایت خدا خراب شود.
در آن روزگار است که خداوند، آنها را به چهار بلا مبتلا سازد. نخست: تجاوز به ناموسشان؛ دوم: هتک حرمت از ناحیة زورمندان و ثروتمندانشان؛ سوم: خشکسالی؛ چهارم: ظلم و ستم از جانب زمامداران و قاضیان.
اصحاب از سخنان آن حضرت سخت به شگفت آمدند و گفتند: یا رسول الله! مگر آنها بت‌پرست هستند؟ پیامبر(ص) فرمود: «آری، هر پول و درهمی به نزد آنها بتی است که در حدّ پرستش به آن تعلّق خاطر دارند.
آن‌چنان از علما بگریزند که گوسفند از گرگ گریزد.»
از پیامبر خدا(ص) در منابع شیعه و اهل تسنّن روایت شده است که در جایی دیگر فرمود:
«روزگاری بیاید که مردمشان آن‌چنان از علما بگریزند که گوسفند از گرگ گریزد. در آن هنگام، خداوند آنها را به سه بلا دچار سازد: نخست آنکه برکت از مالشان بگیرد؛ دوم: ستمگران را بر آنها مسلّط سازد و سوم آنکه بی‌ایمان از دنیا بروند.»
یکی از اصحاب از پیامبر(ص) پرسید: یا رسول‌الله! دین مردمشان چگونه خواهد بود؟
پیامبر(ص) فرمود: «زمانی بر مردم بیاید که هر کس دین خویش را به سختی حفظ کند. دینداری‌شان به‌سان کسی ماند که آتش در دست خود نگه دارد.»

از قرآن جز رسم الخطّی و از اسلام جز نامی برای مسلمانان نماند.
در جایی دیگر پیامبر(ص) فرمود: «زمانی برسد که از قرآن، جز رسم الخطّی و از اسلام، جز نامی برای مسلمانان نماند، آنچنان‌که گروهی در جهان به دین خدا خوانده شوند در حالی‌که همین گروه از هر کسی از اسلام دورتر باشند. مسجدهاشان از حیث ساختمان، آباد ولی از نظر هدایت، خراب باشد.
در میان مردمانشان قرآن و اهل آن در اقلّیت باشند. مؤمنانشان در میان مردم باشند؛ ولی در میان آنها نباشند، با مردم باشند؛ ولی به راستی با مردم نباشند، زیرا هدایت با ضلالت همراه نیست گرچه در کنار یکدیگر باشند.»2

به اندک نانی پیش هر کسی کرنش کنند
پیامبر(ص) در اواخر عمر خود اصحاب را جمع کردند و فرمودند: «زمانی بر مردم بیاید که اخلاق انسانی از آنان رخت بربندد؛ چنانکه اگر نام یکی را بشنوی به از آن بود که آن را ببینی یا اگر او را ببینی به از آن است که او را بیازمایی. چون او را بیازمایی، حالاتی زشت و ناروا در او مشاهده کنی.
دینشان پول و قبله‌گاهشان زنانشان شود. برای رسیدن به اندک نانی پیش هر کسی کرنش کنند نه خود را در پناه اسلام دانند و نه به کیش نصرانی زندگی کنند. بازرگانان و کاسبانشان رباخوار و فریبکار و زنانشان خود را برای نامحرمان بیارایند. در آن هنگام اشرارشان بر آنها چیره گردند و هرچه دعا کنند به اجابت نرسد.»3

آن‌چنان به قوانین اسلامی بی‌اعتنا شوند که ...
«روزگاری خواهد آمد که مردمانشان به پراکندگی مصمّم باشند و از هماهنگی و اتّفاق‌نظر و اتّحاد به دور شوند. آن‌چنان به قوانین اسلامی بی‌اعتنا بشوند که گویی آنان خود پیشوای قرآن بودند نه قرآن پیشوای آنها. از حق جز نامی نزد آنها نمانده باشد و از قرآن جز خط و ورقی نشناسند. بسا یکی در درس قرآن و تفسیر وارد شود، هنوز جا خوش نکرده از دین خارج شود و چون در آخرالزّمان دینتان دستخوش افکار گوناگون و روایات جدید شود، کمتر کسی از شماست که دینش را حفظ کند.»

هنگامی که معیشت جز با گناه تأمین نگردد
یکی از اصحاب از رسول خاتم(ص) پرسید، دین خدا چگونه خواهد شد؟
پیامبر(ص) فرمود: «زمانی بر مردم بیاید که هیچ دیندار، دینش برایش سالم نماند جز اینکه از قلّة کوهی بگریزد یا از سوراخی به سوراخ دیگر پناه برد چون روباه که با بچّه‌هایش چنین کند و  این آخرالزّمان باشد.»4

هنگامی که معیشت جز با گناه تأمین نگردد
چون این وضع پیش آید عزب بودن و تجرّد حلال شود، در آن روزگار است که مرد به دست پدر و مادرش تباه و گمراه شود و اگر پدر و مادر نداشته باشد به دست زن و فرزندش و اگر زن و فرزند نداشته باشد، چه بسا هلاکت و تباهی‌اش به دست خویشان و همسایگانش باشد، که او را به تهیدستی و فقر سرزنش کنند و بترسانند و تکالیفی بر او نهند که وی از عهدة آن بر نیاید تا گاهی که او به پرتگاه‌های هلاکت سقوط کند.

در آخرالزّمان  فریب‌کارانی بیایند که حدیث‌هایی
نو و روایت‌هایی جدید از دین بر شما بخوانند
و نیز از خاتم الانبیاء(ص) روایت شده است که فرمود: «در آخرالزّمان دغل‌بازان و فریب‌کارانی بیایند که حدیث‌هایی نو و روایت‌هایی جدید از دین بر شما بخوانند، آن‌چنان که نه شما و نه پدرانتان چنین حدیث‌هایی نشنیده باشید. پس دوری گزینید از آنها. مبادا به دام تزویر و فریبشان بیفتید.»5
از علیّ بن ابی طالب(ع) دربارة آخرالزّمان پرسیده شد: آیا در آن زمان مؤمنانی وجود دارند؟ فرمود: «آری.» باز پرسیده شد: آیا از ایمان آنان بر اثر فتنه‌ها چیزی کاسته می‌شود؟ فرمود: «نه، مگر آن مقدار که قطرات باران از سنگ خارا بکاهد؛ امّا آنان در رنج به سر برند.»
امیرالمؤنین(ع) فرمود: «زمانی بر مردم بیاید که مقرّب نباشد جز به سخن‌چینی و جالب شمرده نشود جز به فاجر بودن و تحقیر نشوند جز افراد با انصاف، در آن زمان دستگیری مستمندان زیان به شمار آید و صلة رحم لطف و بزرگواری به شمار آید.»6
امام سجّاد(ع) فرمود: «چون خداوند می‌دانست در آخرالزّمان اهل فکر دقیق النّظر خواهند آمد، از این جهت قل هو الله احد و آیاتی از سورة حدید را نازل کرد.»7

بر شما باد که همچون بادیه نشینان و زنان دینداری کنید
امام صادق(ع) فرمود: «چون قائم ما قیام کند خداوند آن‌چنان نیرویی به چشم و گوش پیروانش داده که به پیک و پیام‌آور نیازی نداشته باشند و به هر کجای جهان که باشند امام خود را ببینند و سخنش را بشنوند.»8

پیامبر(ص) فرمود: «این دین مدام برپا خواهد ماند و گروهی از مسلمانان از آن دفاع کنند و در کنار آن بجنگند تا قیامت بر پا شود.» و فرمود: «در هر عصر و زمانی گروهی از امّتم مدافع احکام خدا باشند و از مخالفان باکی نداشته باشند.»9

در جای دیگری فرمودند: «چون در آخرالزّمان دینتان دستخوش افکار گوناگون گردد، بر شما باد که همچون بادیه‌نشینان و زنان دینداری کنید که به دل‌هایشان دیندارند و دین آنها از آلایش به افکار مصون ماند.»10

پی‌نوشت‌ها:
1. نهج البلاغه. خ 108.
2. بحارالانوار، ج 52، ص190.
3. همان، ج 77، ص369.
4. کنزالاعمال، ح 31008.
5. کنزالاعمال، حدیث 290324.
6. نهج‌البلاغه، ح 102.
7. بحارالانوار، ج 60، ص 18.
8. بحارالانوار، ج ۳۶، ص ۴۵.
9. کنزالاعمال، ح 34499 و34500.
10. بحارالانوار، ج 52، ص111.